کلید شناخت

انسان براى اینكه بتواند از عالم بیرون وجود خود آگاه شود از وسائل و ابزارى بهره مى گیرد كه به آن ابزار شناخت گفته مى شود.

مبارزه با نفس
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

مبارزه با نفس اماره در کلام امام علی (ع)

۱- امام علی علیه السلام : « جِهادُ النَّفسِ مَهرُالجَنَّةِ

 (''مبارزه با نفس کابین بهشت است.) ''

۲-امام علی (ع) : « مُجاهَدَةُ النَّفسِ شَیمَةُ النُّبَلاءِ

(''مبارزه با نفس خصلت انسانهای شریف و بزرگوار است.) ''

۳-امام علی (ع) : « جِهادُ النَّفسِ بِالعِلمِ عُنوانُ العَقلِ

 (''مبارزه آگاهانه با نفس سرلوحة خرد و عقل آدمی است.) ''

۴-امام علی (ع) : «اِنَّ المُجاهِدَ نَفسَهُ عَلی طاعَةِ اللّهِ

وَ عَن مَعاصیهِ عِندَ اللّهِ سُبحانَهُ بِمَنزِلَةِ بِرٍّ شَهیدٍ .» ''

(کسی که در مسیر بندگی خدا و دوری از نافرمانی او با نفس

خویش مبارزه کند در نزد خداوند جایگاه و مقام نیکوکار شهید را دارد.'')

۵-امام علی (ع) : « اَفضَلُ الجِهادِ جِهادُ النَّفسِ عَنِ الهَوی

 وَ فِطامُها عَن لَذّاتِ الدُّنیا .» ''

(برترین جهاد مبارزه با هوای نفس و بازگرفتن آن از لذتهای دنیاست.) ''

۶-امام علی (ع) : « اِعلَمُوا اَنَّ الجِهادَ الاَکبَرَ جِهادُ النَّفسِ

فَاشتَغِلوا بِجِهادِ اَنفُسِکُم تَسعَدُوا .» ''

(بدانید که جهاد اکبر مبارزه با نفس است.

 پس با هواهای نفسانی تان بجنگید تا نیک بخت شوید.) ''


 
comment نظرات ()
 
خودشناسی برای دو منظور
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

خودشناسی برای دو منظور مهم است:

یک منظور همین است که اگر خود را بشناسی،

 به مهمترین مسئله ای که برای بشر مطرح است

و راز اصلی جهان می باشد ( یعنی خدا ) پی می بری.

 دوم اینکه خود را بشناس تا بدانی در زندگی و در جهان چه باید بکنی

 و چگونه باید رفتار کنی. یعنی اخلاق و عمل.

اگر خود را نشناسی نخواهی دانست که رفتار و اخلاقت

 در جهان چگونه باید باشد، یعنی خودت چگونه باید باشی،

چون اخلاق از آن نظر که یک سلسله ملکات است برمی گرد

 به چگونه بودن و اینکه خودت چگونه باشی و چگونه رفتار کنی.


 
comment نظرات ()
 
خودشناسی
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:۱٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش

را در عالم وجود درک کند،

 بداند خاکی محض نیست، پرتوی از روح الهی در او هست،

بداند که در معرفت می تواند بر فرشتگان پیشی بگیرد، بداند که او آزاد

و مختار و مسؤول خویشتن و مسؤول افراد دیگر و مسؤول آباد کردن جهان

 و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را

از شما خواست)، بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف،

برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای شخص خود تصاحب کند

 و مسؤولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.


 
comment نظرات ()
 
خداوند
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:۱۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

توجه به موضوع خداوند وزنده ساختن مردگان در

آیات قرآن نیز راهگشای ایمان به صفات حیات

الهی است نه تنها انسان ها بلکه همه موجودات

حیات و مرگشان در دست خداست. از این رو

توجه به موضوع خداوند وزنده کردن زمین های

مرده در آیات قرآن نیز راهی مطمئن برای آشنایی

با صفت حیات در خداوند است


 
comment نظرات ()
 
آشنایی با صفات الهی
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:۱٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

آشنایی با صفات الهی

یکی از راههای آشنایی با صفات الهی آشنایی

با قلمرو توانایی عقل در کشف صفات خداوند است.

 البته توانایی عقل هیچگاه آن قدر نیست که

به کنه صفات الهی پی ببرد.

در این زمینه باید با دیدگاه منابع اولیه دین نیز آشنا شد

 و موضوع بشر وحق توصیف خداوند از نظر آیات

 و روایات  را دقیق تر مورد بررسی قرار داد.


 
comment نظرات ()
 
شناخت خداوند
نویسنده : یاسر - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸٧
 

شناخت خداوند در نماز

کسی که در نماز، خدا را با اوصافی که در سوره حمد آمده است یاد می کند در حقیقت در مقام ادعای شناخت خداوند به این اسماء و صفات است.
شناخت اینکه که او الله است یعنی ذات کامل و شایسته پرستش که همه موجودات عالم بالفطره متوجه اویند. به عبارت دیگر شناخت و اقرار و اعتراف به موجودی که کامل مطلق است، نقص؛ کاستی و نیستی و نیاز را در او راهی نیست و به همین دلیل همه چیز از او و متوجه او و به سوی او است.

شناخت آنکه او رحمن است که جدا بایستی انسان اندیشه اش را بسیار دقیق و لطیف کند تا بتواند خدا را به این صفت بشناسد. یعنی درک کند که سراسر وجود، مظهر رحمانیت ذات حق است؛ آنچه از او صدور می یابد جز خیر و رحمت نیست. هیچ موجودی از آن جهت که موجود است، از آن جهت که منتسب به ذات حق است، یعنی از آن جهت که عینی و واقعی است، جز خیر و رحمت نیست، شریت و نقمت از جنبه های عدمی و نسبی و اضافی اشیاء است نه در جنبه های وجودی و فی نفسه آنها.

شناخت آنکه او رحیم است. بنده ای که خدا را با این صفت می خواند ادعا می کند که به این مرحله از معرفت و شناخت رسیده که نه تنها نظام خلق و صدور اشیاء را تشخیص می دهد که مظهر ذات حق است، نظام بازگشت اشیاء به سوی حق نیز نظام خیر و رحمت است یعنی موجودات از رحمت آمده و به رحمت باز می گردند.
این به معنی سبقت و تقدم رحمت بر غضب و نقمت است و به تعبیر دیگر: نقمت و عذاب نیز اگر درست شناخته شود رحمتی است در لباس نقمت.

او مالک یوم الدین است. در اینجا معرفت و شناخت دیگری مطرح است. بنده مدعی شناخت سرانجام آفرینش است یعنی آنکه او می داند روز جزائی است و در این روز منکشف (آشکار) خواهد شد که هیچ اسباب و وسیله ای اصالت نداشته و ملک و مالک بالاصاله (اصالتا) خداوند بوده است.


 
comment نظرات ()